Deze track is een ode aan de opkomst van de house-music in het algemeen, maar in het bijzonder aan die van de elektronische dansmuziek en de Goa-trance stijl. In deze track werden enkele nagespeelde elementen verwerkt uit het nummer “What time is love” van de bekende elektro-dance groep KLF (waarvoor zij hun persoonlijke toestemming hebben verleend), omdat dit nummer als een van de mijlpalen kan worden beschouwd, die er voor heeft gezorgd dat elektronische dansmuziek door een groter publiek werd geaccepteerd.

Boven alles is Adagio4Peace een eerbetoon aan een van de fraaiste en meest romantische melodieën ooit gemaakt:

Adagio voor strijkers en orgel in G mineur door Tomaso Albinoni.

Deze melodie is bij zo veel mensen geliefd, dat deze al sinds mensen heugenis in de begrafenis
top-3 staat (!)

Adagio4Peace kan worden beschouwd als een musicale vredesmissie tussen muziekstijlen die elkaar normaliter nooit zullen ontmoeten of verdragen in deze sterk verzuilde wereld, laat staan met elkaar verweven worden. Het laat eens te meer zien dat de moderne pop- en dance-muziek hun oorsprong altijd nog vinden in de klassieke akkoorden shema’s, maar ook dat de Oosterse schema’s hiermee te combineren zijn. Mede hierdoor zal een track als Adagio4Peace in de komende generaties van onze soort, nooit een groot publiek kennen om dezelfde reden dat de wereld voorlopig niet aan vrede toe zal zijn.

Verder is Adagio4Peace een typische TRILITHON track, vanwege het voornoemde feit niet stijl-vast te zijn en ook vanwege het typische sonische sausje waarmee zij bijna al haar tracks overgiet.

Alle klanken werden elektronisch voortgebracht. Voor de productie van deze track werden 3 computers simultaan gebruikt. Verder kwam hier geen studioapparatuur aan te pas.